Rodzaj Cladonia należy do najtrudniejszych grup porostów pod względem oznaczania gatunkowego. Wiele gatunków wykazuje bardzo podobny wygląd, a cechy rozdzielające ujawniają się dopiero w badaniach chemicznych lub podczas analizy mikroskopowej. Z tego powodu rozpoznanie chrobotków w terenie często ogranicza się do poziomu rodzaju.
Ze względu na swoją budowę i sposób wzrostu chrobotki bywają porównywane do miniaturowych lasów lub fantastycznych krajobrazów w skali mikro. Szczególnie dobrze widoczne jest to w fotografii makro, gdzie ujawnia się złożona struktura plechy oraz duża różnorodność form.
Jednocześnie chrobotki wykazują niezwykłą odporność na skrajne warunki środowiskowe. Potrafią przetrwać długotrwałe susze i silne mrozy, przechodząc w stan uśpienia i wznawiając aktywność niemal natychmiast po pojawieniu się wilgoci.
Dzięki zdolności akumulowania zanieczyszczeń z powietrza chrobotki są wykorzystywane w badaniach środowiskowych jako bioindykatory. Ich obecność oraz kondycja dostarczają cennych informacji o jakości powietrza i stanie siedliska.