logo przewodnik sudecki
logo horsky

Przewodnik Sudecki

Pilot Wycieczek

Damian Sadowski

tel. +48 661692613

logo małe

zamki i pałace

 

zamki i pałace

 

 * Wieża Książęca w Siedlęcinie *

 

* Wieża Książęca *

✅ Współrzędne: 50.93500126094546, 15.685591798184477

✅ Dojazd – nawiguj

✅ Szlaki: Książęca wieża w Siedlęcinie usytuowana jest na szlaku zielonym – Szlak Zamków Piastowskich

✅ Pasmo: Góry Kaczawskie

✅ Więcej informacji i cennik na stronie: https://wiezasiedlecin.pl

⚠️ Obszar chroniony: Park Krajobrazowy Doliny Bobru

🟢 Wieża obronna powstała na początku XIV wieku i łączy się ją z działalnością budowlaną Piastów świdnicko – jaworskich. Jest jedną z najokazalszych tego typu budowli w Europie Środkowo-Wschodniej i największą XIV- wieczną na Śląsku.

W latach 1312-1346, Siedlęcinem władał książę Henryk I Jaworski, syn Bolka I, i to on najprawdopodobniej jest budowniczym wieży. 

Kolejnym właścicielem wieży był Bolko II, książę świdnicki. Po jego śmierci, w 1368 lub 1369 roku woda po nim, księżna Agnieszka z Habsburgów, sprzedała warownię rycerzowi Jenschinowi von Redern. W rękach tej rodziny wieża znajdowała się do pierwszej połowy XV wieku.

Wieża wzniesiona została na planie czworoboku, o wymiarach 22,2 na 14,35 m i wysokości 19 m, zbudowana została z kamienia o grubości murów wynoszących 2 metry. Podpiwniczona budowla miała pierwotnie trzy kondygnacje zwieńczone krenelażem i otoczona była fosą.

Do istotnej przebudowy doszło w XVI wieku, dobudowano wówczas jedno piętro, które przykryto czterospadowym dachem gontowym. Dotychczasowy krenelaż zamurowano, wybito dodatkowe otwory okienne a do każdej kondygnacji dodano wykusz pełniący funkcję latryny.

Kolejne przebudowy wieży miały miejsce w wieku XVIII, zasypano wtedy część fosy, dobudowano barokowy dwór,  oraz  w XIX wieku, wymieniono wówczas niektóre stropy i przeprowadzono remont więźby dachowej.

Dwie dolne kondygnacje podzielone są na mniejsze pomieszczenia, a dwie następne są jednoprzestrzenne. Parter służył celom gospodarczym. W drugiej kondygnacji mieściła się kuchnia i pomieszczenie mieszkalne pana fortecy. Trzecia kondygnacja, bogato zdobiona pełniła funkcję reprezentacyjną, a na czwartej mieszkała załoga zamku.

W sali trzeciej kondygnacji zachowały się malowidła ścienne pochodzące z połowy XIV wieku, najprawdopodobniej z lat 1345 – 46.

Za fundatora a może i twórcę lub inspiratora treści ideowych malowideł uważa się Henryka I Jaworskiego, który należy do głównych reprezentantów kultury rycersko – dworskiej  na Śląsku.

Polichromie odkryto i częściowo odsłonięto  w latach 1880 – 90. Do końca odsłonięte zostały w 1936 roku, a następnie partiami nieudolnie przemalowane przez Johanna Drobka. Zmian tych nie usunięto podczas konserwacji w latach 1954 i 1969.

Ośrodkiem kompozycji jest wielki wizerunek św. Krzysztofa. Na lewo od niego uwidocznione zostały dwie pary, małżeńska i narzeczeńska oraz poniżej zmarli w grobach. Z prawej strony przedstawione są dwa najważniejsze epizody z życia rycerza Okrągłego Stołu – Lancelota z Jeziora.

W dolnym pasie malowideł, w pierwszej scenie ukazano nowo pasowanych na rycerzy Okrągłego Stołu młodzieńców, Lancelota i jego kuzyna Lionela, wyruszających na swoją pierwszą wyprawę. Druga scena przedstawia Lancelota zasypiającego dla odpoczynku pod jabłonią, a Lionela obejmującego straż. W trzeciej widzimy czuwającego Lionela, zasypiającego na mieczu. W czwartej Lancelot walczy z rycerzem – rozbójnikiem Tarquinem. W piątej zaś posłańca Króla Artura dziękującego na klęczkach Lancelotowi za uratowanie z niewoli Tarquina. Kontynuację tego wątku powieści stanowi rysunkowa scena na zachodniej ścianie i przedstawia Lancelota zwyciężającego w pojedynku czterech najlepszych rycerzy Okrągłego Stołu. Ostatni epizod zamyka narrację dolnego pasma malowideł, a mówi o tym ze  Lancelot został najdzielniejszym i największym z rycerzy świata. 

Górne malowidła mówią o wiarołomnej miłości Lancelota do żony Artura , królowej Ginewry, co spowodowało moralny upadek ich obojga oraz kres chwały królestwa. Scena pierwsza mówi o wyjściu królowej Ginewry na zabawę majową do lasu w pobliżu zamku Camelot. Druga opowiada o uprowadzeniu królowej przez przebranego w zielony majowy strój rycerza Meleganta. Trzecia przedstawia uwolnienie Ginewry przez Lancelota, wtedy to zakochani Ginewra i Lancelot dopuszczają się zdrady. Ujawnienie ich związku spowodowało rozkład królestwa, któremu kres położyła bitwa pod Calman, a Lancelot i Ginewra oddali się pokucie , zamykając się w klasztorach. Zapowiedzią upadku Lancelota miało być uzdrowienie przezeń, jako najznakomitszego rycerza, rannego Urry’ego de Hongera, przedstawione to zostało w niedokończonej szkicowanej scenie czwartej, na zachodniej ścianie.

Przedstawienia mają wydźwięk moralizatorski. Przez świętego Krzysztofa, patrona rycerzy, symbolizują niewzruszoną wierność Chrystusowi, która cechować powinna, każdego prawdziwego rycerza – chrześcijanina. Wierności tej brakło Lancelotowi, który przez grzeszną miłość do Ginewry zdradził króla Artura.

Polichromie  zajmują, ponad 33 m2 powierzchni ściany. Wykonane zostały w technice al secco na pobiale wapiennej – pokrywanie barwnikami suchego tynku, skraplanego woda. wapienną.

Od grudnia 2001 roku właścicielem wieży mieszkalnej w Siedlęcinie jest Fundacja „Zamek Chudów”.

© 2023 Damian Sadowski         Używam plików cookie!

logo małe